دیدگاه‌ها برای: گوشت قربونی

با: کلمه » پیامبر و هنرمند -

کلمه » پیامبر و هنرمند - — Mon, 08 Mar 2010 20:13:35 +0000

[...] در کلمه: گوشت قربونی « گوشت [...]

با: مریم لطفی

مریم لطفی — Sun, 07 Mar 2010 11:44:12 +0000

پاراگراف چهار مد نظرم بود! اشتباه شد!

با: مریم لطفی

مریم لطفی — Sun, 07 Mar 2010 11:37:10 +0000

پاراگراف سوم متن عالی بود
اما عنوانی که انتخاب کردید برای من آزاردهنده بود!
حتی اگه بتونه حق مطلب رو هم ادا کنه.

با: مرغ سحر

مرغ سحر — Sat, 06 Mar 2010 17:42:58 +0000

وبلاگ شما لینک شد.
رضا نساجی

با: پرنده

پرنده — Sat, 06 Mar 2010 12:24:25 +0000

نگاه جالبی به فیلم داشتید!
یک نکته این که ارغوان در پایان فیلم وارد قلمرو ایدئولوژی ها می شود و زندگی اش را آمیخته با سیاست می بیند…و دیگر از آن فرار نمی کند!
خوشحال می شوم نظرتان را راجع به مطلب خودم درباره به رنگ ارغوان بدانم…البته من حرفه ای ننوشتم.

با: قایمی

قایمی — Sat, 06 Mar 2010 12:13:26 +0000

با این جمله آخرتان موافقم
زندگی معمولی یعنی حمایت دانشجویان از جنگل… این مسئله شدیدا توی ذوق می زد… خواسته ای بدون ایدئولوژی… سوژه اش محشر بود
آنم سر بزنید خوشحال خواهیم شد

با: مشکات

مشکات — Fri, 05 Mar 2010 18:29:12 +0000

سلام
شما هم قبول دارین بالاخره یه نیرویی هست که ویران کنه همه ی ایدوئولوژی های یک فرد ؟به نظر میرسه اصلا این نیروی عشق نیروییست که میخواد انسان هارو از اون حصار خشک و غیر منعطفشون بیرون بکشه حتی اگر از این ادم ها قبل از اینکه نیرو رو باور کنن از ایدوئولوژی هاشون بپرسیم انقدر بهانه برای این باورهاشون دارن که اصلا به ذهن ادم خطور نمیکنه که این افراد بخوان عاشق بشن البته ناگفته نماند که من افرادی را هم میشناسیم که حتی اگر درگیر چنین نیرویی بشن انقدر ایدوئولوژی های دیکته شده از طرف خودشون دارن که اصلا به این نیرو راه نمیدن که بیاد شاید کمی فقط انهارو از ان باورهای به ظاهر خودشون ناب و اصیل اما از نگاه یک نفر دومی چیزی جز باورهای خشک وغیر منعطف نیست در بیارد. حالا چه دلیلی برای اینکه فردی یه چنین نیرویی رو انقدر باور میکنه که بنیان باورهاش زیر سوال میبره مثل بهزاد. و یکی انقدر با این نیرو میجنگه تا بالاخره این باورهاش باشند که در این جنگ تناقض ها پیروز بشند ؟؟؟
________________________
اول: هر آن دل را که سوزی نیست دل نیست … !
دوم: آدم‌ها اینطوری هستند دیگه! الگوی کنش ثابتی نمی‌شود برایشان صادر کرد. داخل کلیشه‌ها نمی‌روند. کلیشه‌ها را ما می سازیم تا آرامش روانی پیدا کنیم و دنیای آشفته را در ذهن‌مان دسته بندی کنیم. از قضا تمام کلیشه‌ها ناتمام‌اند. کلیشه‌ها دروغ‌اند. اینطور نیست که یک نفر که ایدئولوژی زده است، تا عاشق شود، همه چیز برایش زیر سوال رود. اما ممکن هم هست برود. ممکن هم هست راه سومی پیدا کند. یا مثلاً یکی هم خوب وب می‌نویسد هم نظرات باحالی دارد و هم بچه مثبت است اما مثلاً سیگار هم می‌کشد! خب چه کار می‌شود کرد؟ انسان‌ها اینطور هستند دیگر! داخل کلیشه‌های ذهنی ما، داخب تصاویر قاب گرفته و زیبای ذهنی ما جا نمی‌شوند. آدم‌ها پر از تناقض هستند.

با: هفت آسمان

هفت آسمان — Wed, 03 Mar 2010 21:57:46 +0000

جسارت حاتمی کیا را در بیان واقعیتی از جنس به رنگ ارغوان که شاید مشتی از خروار باشد (به ویژه در زمانه ما )بعد از تماشای فیلم بسیار ستودم .
____________________
من هم!

با: HASSAN Jahan

HASSAN Jahan — Wed, 03 Mar 2010 17:46:08 +0000

سلام
من معمولا مطالب شما رو می خوانم و لذت می برم و متاسفم که اولین نظرم منتقدانه خواهد بود!

در این مطلب یک فرض بنیادین وجود دارد:
“به عبارت دیگر، دو فضا و قلمرو وجود دارد. یکی قلمرو فرمانروایی ایدوئولوژی‌ها و یکی قلمرو زندگی روزمره‌ی انسانی”

من شخصا به عنوان کسی که زمانی به این عبارت اعتقاد داشته است و اتفاقا در گذشته هر دو این فضاها را تجربه کرده است. امروز با قطعیت می توانم بگویم این گزاره در مورد انقلاب اسلامی و آرمانهایش کارکرد ندارد ممکن است در مورد افرادی معیار باشد اما در مورد کلیت این نظام …نه!

هنوز نتوانسته ام جواب این سوال را پیدا کنم که چرا چنین گزاره های وارداتی نمی توانند این سیستم را تحلیل کنند هنوز نمی دانم انقلاب اسلامی چیست و چه باید آنرا بنامم اما هر چه هست این یک “چیز” دیگرست…

———————————
فیلم را دوست داشتم. به رنگ ارغوان می توانست نزاع بین آرمان و واقعیت را خیلی چالشی تر , زیباتر به تصویر بکشد هر چند که محافظه کاری حاتمی کیا این اجازه را به آن نداد
_________________________
اول: شما قبلاً یک کامنت محبت آمیز دیگر گذاشته بودید.
دوم: چرا باید متأسف باشید که یک کامنت انتقادی می‌گذارید؟ من وبلاگ می‌نویسم تا نقد شوم. اگر نه خب، در کامنت‌دانی را تخته می‌کردم!
سوم: نمی‌دانم چرا این برداشت بین برخی از مخاطبین به وجود آمده که منظور من آرمان‌های انقلاب اسلامی است. من دیگر صریح‌تر از اینی که تا به حال گفته‌ام نمی‌توانم تأکید کنم که به این آرمان‌ها باور دارم و حاضرم تمام هستی‌ام را برایش بدهم. همان‌طور که برداشت من از ابراهیم حاتمی‌کیا هم همین است.
مسأله نوعی قرائت و برداشت ایدئولوژیک خاص از این آرمان‌هاست که دقیقاً چون انحراف از انقلاب محسوب می‌شود، خطرناک است و باید در موردش هشدار داد.
چهارم: با اینکه آرمان‌های انقلاب چیز متفاوتی است، موافقم. اینطور تکمیل می‌کنم که انقلاب اسلامی (که حسابش از جمهوری اسلامی جداست)، پدیده‌ای بود که مورد شناخت دو گروه قرار نمی‌گیرد؛ یکی متجددین (با وسیله‌ی علوم اجتماعی)، دیگر “روایت رسمی”! روایت رسمی را در مقاله‌ی پایان روایت رسمی تعریف کردم. الان ما در مقابل این روایت قرار گرفته‌ایم. اعتراض حاتمی‌کیا به این روایت است. روایتی که انقلاب را به نفع یک گروه تندرو و افراطی مصادره می‌کند. روایتی که برای این که به هدف سیاسی‌اش برسد تاریخ را تحریف می‌کند و … .

با: نارنج

نارنج — Wed, 03 Mar 2010 17:37:30 +0000

البته باید اعتراف کنم یادمان نبود که تفکر یزید یا ابو موسی در دیدگاه شما به اندازه ی تفکر علی(ع) یاحسین(ع)محترم اند و چه تفاوتی است بین حق و ناحق وقتی همه چیز نسبی است
البته منظور من مقایسه ی شمابا عشعری ببخشید (اشعری )نبود اما اگر ……
مثال های تاریخی با توجه به صفاتی که در ذهن ما برای هر یک وجود دارند نوعی میان بر اند برای رسیدن به مقصود نه که به طور کامل مخالف حرف های جعفریان باشم اماتوصیه به خواندنش را در اینجا درک نمی کنم
وقتی مابه خود اجازه میدهیم دو تفکر را این طور در کنار هم قرار دهیم و هر دو را نوعی افراط بدانیم
البته چون هدف و ارمان هم از دیدگاه شما ارزش چندانی ندارند می توان تعادل را در نگاه شما حدس زد